May 24, 2022

அம்னி – தாரமங்கலம் வளவன்

தன் மேல் வர வேண்டிய பழி, நேற்று பிறந்த அந்த பச்சிளங்குழந்தைகளின் மேல் போய் விட்டதா..

சுந்தரத்திற்கு என்ன செய்வது, தாயம்மாவிடம் என்ன சொல்வது என்று புரியவில்லை.

இடும்பன் சோலை கிராமம் அழிந்து போனதற்கு தான் காரணமாகி விட்டோமே என்று தன்னை நொந்து கொண்டிருக்கையில், இப்படி பழி திசை மாறி அந்த குழந்தைகளின் மேல் போகிறதே..

தாயம்மாவிடம் உண்மையைச் சொல்லி-விடலாமா…

அந்த பச்சிளங்குழந்தைகளை சூனியக்கார குழந்தைகள் என்று சொல்லி அந்த கிராம மக்கள் வெறுக்கிறார்கள் என்று தாயம்மா சொல்வதை அவரால் தாங்க முடியவில்லை.

தடுப்பு அணை உடைந்தது பற்றி ஏன் அவர்களுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை.

அப்படி தடுப்பு அணை உடைந்தது தான் இந்த விபத்திற்கு காரணம் என்று தெரிந்தாலும், தடுப்பு அணை உடைந்து போனதற்கான காரணம் அந்த குழந்தைகள் பிறந்த நேரம்தான் என்று நினைத்துக் கொள்வார்களோ..

இந்த மலைக்கிராம மக்கள் அவ்வளவு மூட நம்பிக்கை கொண்டவர்களா..

ஒரு வேளை அந்த தடுப்பு அணை உடைந்து போனது தெரிந்தால், தன்னை குற்றம் சொல்வார்களோ..

சுசீலா சொன்னபடி வீட்டைக் காலி செய்து கொண்டு சென்னைக்கு போய் விடலாமா..

ஜீப்பில் ராஜன் காடு வரைக்கும் போய், அங்கிருந்து ஏதாவது பஸ் பிடித்து தென்காசி போய் பிறகு சென்னைக்கு போய்விடலாமா..

அப்படி சென்னைக்கு ஓடிவிட்டால், அந்த குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது தீங்கு நடந்து விடுமோ..

அந்தக் குழந்தையைப் பற்றி கவலைப்படாமல், சென்னைக்கு ஓடி விடுவது சரியா..தாயம்மாவிடம் உண்மைக் காரணத்தை சொல்லி விடலாமா..

உண்மைக் காரணத்தை சொல்லவும் பயமாக இருந்தது அவருக்கு..

நேரம் போய்க் கொண்டிருந்தது.தாயம்மா கிளம்பிப் போனாள்.

சாப்பிடுவதற்கு சமையல் செய்யக்கூட பிடிக்காமல் இருவரும் பிரமை பிடித்தது போல் உட்கார்ந்து இருந்தார்கள்.

மாலை நான்கு மணி இருக்கும்.தாயம்மா தங்கள் வீட்டை நோக்கி ஓடி வருவது தெரிந்தது.

ஒரு வேளை, குடிசைகள் வெள்ளத்தில் அடித்து போனதற்கு தான் கட்டி வரும் தடுப்பு அணை உடைந்து போனதுதான் காரணம் என்பது கிராமத்து மக்களுக்கு தெரிந்து போய் விட்டதா..

அப்படி தெரிந்து போய் விட்டதால், கிராமத்து மக்களின் கோபத்துக்கு ஆளாகாமல் தங்களை தப்பித்து ஓடுமாறு சொல்ல தாயம்மா ஓடி வருகிறாளா..ன் மேல் வர வேண்டிய பழி, நேற்று பிறந்த அந்த பச்சிளங்குழந்தைகளின் மேல் போய் விட்டதா..

சுந்தரத்திற்கு என்ன செய்வது, தாயம்மாவிடம் என்ன சொல்வது என்று புரியவில்லை.

இடும்பன் சோலை கிராமம் அழிந்து போனதற்கு தான் காரணமாகி விட்டோமே என்று தன்னை நொந்து கொண்டிருக்கையில், இப்படி பழி திசை மாறி அந்த குழந்தைகளின் மேல் போகிறதே..

தாயம்மாவிடம் உண்மையைச் சொல்லிவிடலாமா…

அந்த பச்சிளங்குழந்தைகளை சூனியக்கார குழந்தைகள் என்று சொல்லி அந்த கிராம மக்கள் வெறுக்கிறார்கள் என்று தாயம்மா சொல்வதை அவரால் தாங்க முடியவில்லை.

தடுப்பு அணை உடைந்தது பற்றி ஏன் அவர்களுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை.

அப்படி தடுப்பு அணை உடைந்தது தான் இந்த விபத்திற்கு காரணம் என்று தெரிந்தாலும், தடுப்பு அணை உடைந்து போனதற்கான காரணம் அந்த குழந்தைகள் பிறந்த நேரம்தான் என்று நினைத்துக் கொள்வார்களோ..

இந்த மலைக்கிராம மக்கள் அவ்வளவு மூட நம்பிக்கை கொண்டவர்களா..

ஒரு வேளை அந்த தடுப்பு அணை உடைந்து போனது தெரிந்தால், தன்னை குற்றம் சொல்வார்களோ..

சுசீலா சொன்னபடி வீட்டைக் காலி செய்து கொண்டு சென்னைக்கு போய் விடலாமா..ஜீப்பில் ராஜன் காடு வரைக்கும் போய், அங்கிருந்து ஏதாவது பஸ் பிடித்து தென்காசி போய் பிறகு சென்னைக்கு போய்விடலாமா..

அப்படி சென்னைக்கு ஓடிவிட்டால், அந்த குழந்தைகளுக்கு ஏதாவது தீங்கு நடந்து விடுமோ..

அந்தக் குழந்தையைப் பற்றி கவலைப்படாமல், சென்னைக்கு ஓடி விடுவது சரியா..தாயம்மாவிடம் உண்மைக் காரணத்தை சொல்லி விடலாமா..

உண்மைக் காரணத்தை சொல்லவும் பயமாக இருந்தது அவருக்கு..

நேரம் போய்க் கொண்டிருந்தது.தாயம்மா கிளம்பிப் போனாள்.சாப்பிடுவதற்கு சமையல் செய்யக்கூட பிடிக்காமல் இருவரும் பிரமை பிடித்தது போல் உட்கார்ந்து இருந்தார்கள்.

மாலை நான்கு மணி இருக்கும்.தாயம்மா தங்கள் வீட்டை நோக்கி ஓடி வருவது தெரிந்தது.

ஒரு வேளை, குடிசைகள் வெள்ளத்தில் அடித்து போனதற்கு தான் கட்டி வரும் தடுப்பு அணை உடைந்து போனதுதான் காரணம் என்பது கிராமத்து மக்களுக்கு தெரிந்து போய் விட்டதா..

அப்படி தெரிந்து போய் விட்டதால், கிராமத்து மக்களின் கோபத்துக்கு ஆளாகாமல் தங்களை தப்பித்து ஓடுமாறு சொல்ல தாயம்மா ஓடி வருகிறாளா..

படபடக்கும் மனதை அடக்கிக் கொண்டு இருவரும் அவள் என்ன வந்து சொல்கிறாள் என்பதைக் கேட்கக் காத்து இருந்தார்கள்.

மூச்சு வாங்கிக் கொண்டே தாயம்மா சொன்னாள்.

“அந்த ரெண்டு குழந்தைங்களயும் அவங்க அம்மாங்ககிட்ட இருந்து புடுங்கி அந்த மருத்துவச்சி பார்வதிகிட்ட கொடுத்து இருக்காங்களாம்.. குருவம்மாவும், காளியாத்தாவும் வயித்தில அடிச்சிக் கிட்டு அழுதுகிட்டு இருக்காங்க..”

“எதுக்கு புடுங்கனாங்க..

மருத்துவச்சி என்னா பண்ணுவா, அந்த குழந்தைகளை..”

சுசீலாவும் சுந்தரமும் சேர்ந்து கேட்டார்கள்.“கள்ளிப் பால் ஊத்தி, அந்த குழந்தைங்களை கொன்னு ஆத்தில வீசி எறியப் போறாங்களாம்..”

தாயம்மா கண்ணீர் மல்கச் சொல்ல,“ஐயோ..

என்ன கொடுமைங்க இது..” என்று சுசீலா கதறினாள்.அதிர்ச்சியின் உச்சிக்குப் போனார் சுந்தரம்.சுதாரித்துக் கொண்ட சுந்தரம், தாயம்மாவைப் பார்த்து,

“அந்த மருத்துவச்சியை நாங்க பார்க்க முடியுமா” என்று கேட்டார்.கொ…

சம் யோசித்த தாயம்மா,“இருட்டினதுக்குப் பின்னாடி இடும்பன் சாமி கோயிலுக்கு வாங்க.. பார்வதிகிட்ட பேசி அவளை கூட்டியாரேன்..” என்றாள் தாயம்மா.

பிறகு சற்று பதற்றத்துடன்,“இல்லை.. நீங்க வீட்லயே இருங்க.. நானே வந்து கூட்டிக்கிட்டுப் போறேன்..” என்றாள்.“சரி..” என்று சுந்தரமும், சுசீலாவும் சொல்ல, தாயம்மா கிளம்பி விட்டாள்.இருட்டுவதற்காக காத்திருந்த தாயம்மா சுந்தரத்தின் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தாள்.சுந்தரம் டார்ச் விளக்கு மற்றும் தீப்பெட்டியை கையில் எடுத்துக் கொண்டார்.சுந்தரத்திற்கு சிகரெட் பிடிக்கும் பழக்கம் இல்லை என்றாலும், காட்டுப் பகுதியில் நடக்கும் போது கையில் எப்போதும் தீப்பெட்டி வைத்துக் கொள்வார்.மழை பெய்து ஈரமாய் இருக்கும் தரையில் நடக்கும்போது, ஒருவிதமான அட்டை கால்களில் ஏற ஆரம்பித்து விடும். தட்டிவிட்டால் போகாது. கையில் எடுத்தால் சதையோடு பிய்த்துக் கொண்டு வரும். அதை கீழே விழ வைக்க வேண்டும் என்றால் அதன் மேல் நெருப்பு வைக்க வேண்டும். அதற்கு தீப்பெட்டி தேவை.தாயம்மா, சுந்தரம், சுசீலா மூவரும் இடும்பன் சாமி கோயிலை நோக்கி நடந்தார்கள்.

இடும்பன் சாமி கோயில் ஒரு சிறிய குன்றின் உச்சியில் இருந்தது. அதற்குக் கீழே ஆறு வளைந்து ஓடிக் கொண்டு இருப்பது லேசாய்த் தெரிந்தது.மலைக்கிராம பெண்ணான தாயம்மா வேகமாய் நடந்தாள். சுந்தரத்திற்கும் மலைகளில் ஏறி பழக்கமுண்டு. அவரும் நடந்தார். ஆனால் சுசீலாவுக்கு இப்படி மலை ஏறி பழக்கமில்லை. மூச்சு வாங்கியது சுசீலாவுக்கு.தாயம்மாவுக்கு முகத்தில் பயம் அப்பிக் கொண்டிருந்தது. திரும்பி திரும்பி பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள்.“என்ன தாயம்மா.. யாராவது பின்னாடி வராங்களான்னு பாக்கிறீயா..”“ஆமாங்க சார்.. எம் புருஷனை நெனச்சாதான் பயமா இருக்கு..” என்றாள் தாயம்மா..“பயப்படாதே.. அப்படி யாராவது திடீா்னு வந்திட்டா, நீ மட்டும் பக்கத்தில ஏதாவது புதர்ல மறைஞ்சிக்கோ.. நானும், சுசீலாவும் இடும்பன் சாமியை கும்பிட வந்தோம்னு சொல்லிடறேன்.. எங்களுக்கு குழந்தை பாக்கியம் வேண்டிக்க வந்தோம்னு சொல்லிக்கிறேன்..” என்றார் சுந்தரம்.தாயம்மாவுக்கு சற்று பயம் குறைந்த மாதிரி தெரிந்தது.இடும்பன் சாமி கோயிலுக்கு மூவரும் வந்து சேர்ந்தார்கள். கீழே சலசலப்புடன் ஆறு ஓடிக் கொண்டு இருந்தது. கோயில் விளக்கில் எண்ணெயும், திரியும் இருந்தது.யாரோ எப்போதோ ஏற்றி வைத்த திரி மழைக் காற்றில் அணைந்து போயிருக்க வேண்டும்.கையில் கொண்டு வந்த தீப்பெட்டியைக் கொண்டு கோயில் விளக்கை ஏற்றினார் சுந்தரம்.மருத்துவச்சி குழந்தைகளை கொண்டு வருவாளா என்று மூவரும் காத்து இருந்தார்கள்.“இங்க எதுக்கு மருத்துவச்சி வரணும்..” தாயம்மாவைப் பார்த்து கேட்டார் சுந்தரம்.“கல்லிப் பால் ஊத்தி கொல்றதுக்கு முன்னாடி, இடும்பன் சாமி கோயில் வாசல்ல குழந்தைகளை கெடத்தச் சொல்லி இருக்காங்களாம்.. கள்ளிப் பாலை ஊத்திவுட்டு, இங்கே இருந்து ஆத்துல குழந்தைங்கள வீசி கொல்லச் சொல்லி இருக்காங்களாம்..” என்றாள் தாயம்மா. “ஐயோ… என்ன அநியாயம்.” என்று சுசீலா கதறினாள். சுந்தரத்திற்கும் கேட்பதற்கு திக் என்று இருந்தது.கோயில் விளக்கு வெளிச்சத்தில், தூரத்தில் மருத்துவச்சி பார்வதி தன் கைகளில் இரண்டு குழந்தைகளையும், ஏந்திக் கொண்டு வருவது தெரிந்தது.நெஞ்சு படபடவென்று அடித்துக் கொள்ள மூவரும் அவள் அருகில் வர காத்து இருந்தார்கள்.அருகில் அவள் வந்தவுடன் மூவரும் குழந்தைகளை எட்டிப் பார்த்தார்கள்.இரண்டு குழந்தைகளும் தூங்கிக் கொண்டு இருந்தது.பார்க்க பரிதாபமாய் இருந்தது.மருத்துவச்சி பார்வதி திருதிருவென்று முழித்தாள்.பயமும் பதட்டமும் அவள் முகத்தில் பரவி இருந்தது.“கள்ளிப் பால் ஊத்திட்டியா..” தாயம்மா பயந்து போய்க் கேட்டாள்.

“இல்ல.. இன்னும் ஊத்தல.. கையில கொண்டு வந்திருக்கேன்..” என்று ஒரு சிறிய சுரைக்காய் குடுவையைக் காண்பித்தாள் மருத்துவச்சி. அந்த குடுவையை வேகமாய் பிடுங்கிய தாயம்மா, அந்த கல்லிப் பாலைக் கீழே கொட்டினாள். மருத்துவச்சியைப் பார்த்து சுசீலா, “குழந்தைகளை வௌக்கு வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வா..” என்றாள்.விளக்கு வெளிச்சத்தில் அந்த இரண்டு குழந்தைகளையும் பார்த்தாள் சுசீலா. குழந்தை பாக்கியம் இல்லாத அவளின் முகத்தில் ஒரு மலர்ச்சி தோன்றியது. வயிற்றை என்னமோ செய்தது.“இந்த ரெண்டு கொழந்தைங்களையும் நாம எடுத்துகிட்டு போய் வளர்க்கலாங்க..” என்றாள் சுசீலா தன் கணவரை ஏக்கத்துடன் பார்த்து.ஒரு வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்த தன் மனைவி, இந்த மலைஜாதிக் குழந்தைகளை வளர்ப்பதாகச் சொல்வதைக் கேட்டு சுந்தரம் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. “இரண்டு குழந்தைகளையும் ஒரே சமயத்தில, ஒரே இடத்தில நம்மால வளர்க்க முடியாது. அதனால பெண் குழந்தையை நாம வளர்க்கலாம். ஆண் குழந்தையை எப்படி வளர்க்கறதுன்னு அந்த ஃபாரஸ்ட் ஆபீஸர் மாணிக்கம் சார்கிட்டே போய் கேட்கலாம்..” என்றார் சுந்தரம்.இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த தாயம்மா, மருத்துவச்சி பார்வதியைப் பார்த்து, “நீ மொதல்ல கௌம்பு.. நாங்க இதை பார்த்துக்கறோம்..’ என்றாள். “கொழந்தங்களைப் பத்தி கேட்டா என்ன சொல்றது..” மருத்துவச்சி பயத்துடன் கேட்க, “கல்லிப் பால் ஊத்தி கொன்னு, ஆத்துல வீசி எறிஞ்சிட்டதா சொல்லு..” என்றாள் தாயம்மா. “ஐயோ..” என்று தன் காதுகளை சுசீலா மூட, மருத்துவச்சி மிரட்சியுடன் கிராமத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள். “தாயம்மா.. நீதான் இந்த இருட்ல மாணிக்கம் சார் குவார்ட்டர்ஸுக்கு வழி காட்டணும்..” என்றார் சுந்தரம்.“எனக்கு அவரு குவார்ட்டர்ஸ் எங்கே இருக்குன்னு தெரியாதுங்களே..” என்றாள் தாயம்மா. “உனக்கு குரங்கு பாறை தெரியுமா..” “தெரியுங்க..”“நீ குரங்கு பாறை வரைக்கும் கூட வா.. அதுக்கு அப்புறம் நீ போயிடு.. நான் பாத்துக்கறேன்..” என்றார் சுந்தரம்.தாயம்மா வழிகாட்ட, ஆண் குழந்தையை சுந்தரமும், பெண் குழந்தையை சுசீலாவும் எடுத்துக் கொண்டு குரங்கு பாறையை நோக்கி, அடர்ந்த மரங்களுக்கு இடையே அவர்கள் நடந்தார்கள் டார்ச் விளக்கின் உதவியுடன். மழை தூறிக் கொண்டுதான் இருந்தது.குரங்கு பாறை வந்தது. “நீ உடனே வீட்டுக்கு போயிடு.. யாருக்கும் சந்தேகம் வராம பார்த்துக்க..” என்றார் சுந்தரம் தாயம்மாவிடம். அங்கு தாயம்மா விடை பெற்றுக் கொள்ள, அங்கிருந்து ஃபாரஸ்ட் ஆபீஸர் மாணிக்கத்தின் குவார்ட்டர்ஸை நோக்கி சுந்தரமும், சுசீலாவும் நடந்தார்கள் அந்த இரண்டு குழந்தைகளுடன். குவார்ட்டர்ஸை அடைந்தபோது, உள்ளே இருந்து இருமல் சத்தம் பலமாய் கேட்டது. அது மாணிக்கத்தின் மனைவியின் இருமல் என்பது சுந்தரத்திற்குப் புரிந்தது. அந்த அம்மாவுக்கு உடல் நிலை சரியில்லை என்பதை ஏற்கனவே சுந்தரம் கேள்விப்பட்டிருந்தார். கதவைத் திறந்தது மாணிக்கத்தின் ஹெல்ப்பர் இஸ்மாயில். சுந்தரத்திற்கு இஸ்மாயிலை ஏற்கனவே தெரியும். உள்ளே இருந்து வந்த மாணிக்கம்,“என்ன இந்த நேரத்தில.. கையில என்ன.. குழந்தையா.. அதுவும் இரண்டா..” என்று ஆச்சர்யப் பட்டார்.சுந்தரம் எல்லாவற்றையும் விவரித்து விட்டு சொன்னார்.

“நாங்க இந்த பெண் குழந்தையை எடுத்துக்கிட்டு சென்னைக்கு கிளம்பறோம்.. எங்களுக்குக் குழந்தை பாக்கியம் இல்லை.. இந்த பெண் குழந்தையை எடுத்துக்கிட்டு போய் நாங்க வளர்க்கப் போறோம்.. ஒரே இடத்தில ரெண்டு குழந்தையை வளர்க்க முடியாது. ரெண்டு குழந்தையும் ஒருத்தர்கிட்டே இருந்தாலும் பார்க்கறவங்க சந்தேகப்படுவாங்க.. நீங்க இந்த ஆண் குழந்தையை மதுரையில ஏதாவது ஒரு அனாதை ஆசிரமத்தில சேர்த்துடுங்க..” என்றார். இடும்பன் சோலை மக்களின் மூட நம்பிக்கையைப் பற்றி கோபப்பட்ட பேசிய மாணிக்கம் முடிவில் சொன்னார்… “இந்த ஆண் குழந்தையை நாங்களே வளர்க்கறோம்.. இப்போதைக்கு எங்களுக்கு ஒரே பையன்தான். என் மனைவிக்கு இன்னொரு குழந்தை வேணும்னு ஆசை. ஆனா அவளுக்கு இன்னொரு குழந்தை பெத்துக்கற அளவுக்கு, உடம்பு சரி இல்லைன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாரு..” என்றார்.பக்கத்தில் இருந்த இஸ்மாயில், “எனக்கு கூட இந்த குழந்தையை எடுத்துக்கிட்டு போய் வளர்க்கணும்னு ஆசையா இருக்குதுங்க சார்.. ஆனா எங்களுக்கு ஏற்கனவே மூணு பசங்க..” என்றான்.

– தொடரும்